Kadife

Onun hikâyesi, kampüsümüzün Makina Mühendisliği Bölümü'nde, gözlerini dünyaya ilk açtığı gün başlıyor. Ama büyüdüğü, kendine yuva bildiği ve hepimizin gönlünü fethettiği yer Elektrik-Elektronik Mühendisliği Bölümü oldu.

Bu binada her katta onun için bir köşe var: taze suyu, maması, kum kabı hep hazır. Ama o sadece kendisine ayrılan yerlerde oyalanmaz. Her gün, ona yaş mama getiren hocalarını tek tek ziyaret eder; bu ziyaretleri hiç aksatmaz. Koridorlarda onun adımlarını duyan herkes bilir, bir kapı daha mutlu olmak üzeredir.

Ama hayat ona her zaman kolay davranmadı. Bir Açıköğretim sınavı günü, kalabalığın ve telaşın içinde cam kapıdan kaçmaya çalışırken boydan boya yaralandı. O an, görevli polisimiz hiç düşünmeden onu kucakladı ve veterinere yetiştirdi. Tam 50 dikiş… Küçücük bedeniyle büyük bir mücadele verdi ve yeniden hayata tutundu.

O günden beri binamızdan hiç ayrılmıyor. Belki de burada ne kadar sevildiğini, ne kadar güvende olduğunu en iyi o biliyor. Üç-dört hocamızın odasında kendine ait özel bir yatağı, hatta sandalyesi var. Canı isterse sevilmeye gelir, istemezse de patisini göstermekten çekinmez. Biraz atarlı, biraz nazlı, ama bir o kadar da sevimli. Zaten onu bu kadar özel yapan da bu kendine has karakteri.

Onun hikâyesi bize bir binanın, içinde yaşayanların sevgisiyle nasıl bir yuvaya dönüşebileceğini gösteriyor. Ona sahip çıkan hocalarımıza, o zor günde onu kurtaran polisimize ve her gün onunla yolu kesişen herkese teşekkürler.

Elektrik-Elektronik Mühendisliği Bölümümüzün dört patili kıymetlisi, iyi ki bizimlesin! 🤎🐱