Oğluş

Adı Oğluş. Ona bu ismi kim verdi bilinmez ama söylerken insanın sesi kendiliğinden yumuşuyor. Belki de bu yüzden bu isim ona bu kadar yakışıyor.

5-6 yaşlarında, iri yapılı, kızıl-kahve tüylü bir erkek. Hikâyesi yemekhanenin önünde başlıyor. Yıllarca orada yaşadı. Öğle saatlerinin kalabalığında, tepsilerin şıkırtısı ve kahkahalar arasında Oğluş hep oradaydı. Öğrencilerin ona ayırdığı lokmalarla, bir baş okşamasıyla, birkaç sevgi dolu kelimeyle büyüdü.

Sağlıklı, kısırlaştırılmış ve bilinen hiçbir hastalığı yok. Biraz utangaç duruşunun arkasında, sevgiyi fark eden ve ona karşılık vermeyi bilen bir kalp saklı.

Şimdi güvende. Artık yemeğini birinin tepsisinden değil, kendi kabından, huzur içinde yiyor. Oğluş’un dünyası belki küçüldü ama çok daha sıcak bir yer oldu.

İyi ki varsın, Oğluş. 🤎